Muziek

Een Franse brief van Prokofiev

885943_10154829562060261_7810095802779151789_o[1]

Vandaag precies 92 jaar geleden stuurde Prokofiev een Franse brief naar de Koninklijke Maatschappij der Nieuwe Concerten in Antwerpen, waar hij op 5 maart zijn nog niet gepubliceerde derde pianoconcerto zou spelen. Jaja, hij zou op 1 maart het orkestmateriaal meebrengen . En of men voor hem “un hotel comfortable (sic) et propre, mais pas cher” wilde reserveren?

Polyglot Prokofiev zette het briefje moeiteloos op papier. De nodige info, enkele beleefdheidsformules – in de vlucht weliswaar een beentje te veel aan de n van confortable en een o zonder accent in hôtel – en tot slot: Prokofieff, mét extra streepjes op de letters f mooi evenwijdig aan de S van Serge. Et voilà. 

Prokofiev leerde zijn eerste Frans bij mademoiselle Louise Roblin, de Parijse gouvernante die zijn moeder voor hem rekruteerde via een agentschap dat “100 % garantie gaf voor een goede uitspraak“. Was het Louise die zijn affiniteit met het Frans aanscherpte? Prokofiev zal in elk geval zijn Franse voornaam vaak gebruiken, en af en toe Franse titels overwegen voor zijn composities. Zoals Visions Fugitives (opus 22) voor de bundel (wonderlijke !) pianostukjes die de werktitel ‘Mimolyotnosti’ (vluchtigheden) meekreeg.

In 1915, het jaar waarin hij Italiaanse les neemt bij Berlitz, noteert hij in zijn dagboek “donders, je spreekt Genua in het Italiaans als Dzjenova uit en ik heb het maar steeds over Zjeneve“, en in 1917: “tussen haakjes, Balmont zei dat de klemtoon op de laatste lettergreep van zijn achternaam ligt, niet op de eerste zoals veel mensen deden, onder wie ik, tot nu toe“. Komen daar trekjes van een enthousiaste taalnerd naar boven? Heerlijk. Maar kritisch was hij inderdaad wel. En niet alleen voor zichzelf, ook voor zijn Catalaanse schoonvader die hij sympathiek vindt, “ondanks het feit dat hij slecht Frans en Russisch spreekt.” (1926) … .

Was men in Antwerpen blij met Prokofievs antwoord? Niet echt. Tot 1 maart moeten wachten, om vervolgens een orkestpartij in te studeren voor een concert op 5 maart, is stresserend. Maar Prokofiev zelf had het volste vertrouwen in de reactie van het publiek. “België is altijd charmant geweest voor de Russische muziek.” schreef hij al op 18 januari 1923, “Het ontving Borodin vòòr Moskou en Petrograd.”  Dat horen we graag. Bis!

 Deze en andere brieven van Prokofiev werden op 17 november 2014 tijdens archiveringswerken in de bibliotheek van het Conservatorium van Antwerpen ontdekt. Erfgoedbibliothecaris Jan Dewilde  haalde voor ons het origineel uit de zuurvrije bewaardoos, tijdens zijn toelichting bij de werking van de leeszaal van de Kunstcampus (deSingel).

7 gedachten over “Een Franse brief van Prokofiev

    1. Fijne reactie, en zeker van jou als muziekjournaliste, dankjewel Lucrèce.

      Brieven of historische opnames van componisten die eigen werk spelen (zoals te horen als men doorklikt op ‘derde pianoconcerto’ of ‘Visions Fugitives’ in de blog) zijn zo intrigerend. Voor zover ik weet bestaan er geen opnames van de stem van Prokofiev, maar wat had ik hem graag Frans – of om het even welke andere taal – horen spreken!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s